cd/dvd recensies

Deprimerende weg naar het paradijs

Path to Paradise

Ook de klassieke muziek-business is niet vies van de commercie. Niet echt een ramp, maar soms krijg ik het gevoel dat alles en iedereen, de grootste componisten incluis onder de uiterlijke vernislaag worden verstopt om maar beter te kunnen verkopen.

Ik weet niet waar u aan denkt als u naar de muziek van Thomas Tallis, William Byrd of Orlando di Lasso luistert maar ik denk niet dat het een lange, uitgestrekte en deprimerende sneeuw- (maar het kan ook een woestijn zijn, hoor!) vlakte is. Daar word ik behoorlijk neerslachtig van.

De titel van de cd: ‘The Path to Paradise’ is hoogstwaarschijnlijk overgenomen van een cultfilm uit 1997 over de aanslag op World Trade Center. Iets wat mijn unheimlische gevoel alleen maar versterkt.

 

 

 

De naam van countertenor Daniel Taylor staat prominent op de cover, meteen onder de titel van het album, maar eigenlijk is hij niet meer dan de dirigent van het koor. Goed: hij heeft The Trinity Choir opgericht en zingt met de alten mee, maar toch….

Maar de muziek zelf – en daar gaat het tenslotte om – is goddelijk mooi. Het is van die esoterische schoonheid die je inderdaad – dichter bij het paradijs kan brengen. Er is ook niets mis met de uitvoering, al kunnen de Trinity-zangers mij de Tallis Scholars niet doen vergeten.

 

Path to Paradise
Werken van Thomas Tallis, John Sheppard, Orlando di Lassus, Arvo Pärt, Gregorio Allegri, William Byrd, Nicolas Gombert
Daniel Taylor
The Trinity Choir
Sony  19075801822

BASIA CON FUOCO’S TOP TIEN 2017

toptien basiaconfuoco

En zo zijn we aan het eind van het jaar 2017 beland. Het was een mooi jaar, vol prachtige opera’s en concerten, een jaar waar ik met plezier op terug kijk.

In 2017 zijn onmetelijk veel nieuwe cd’s en dvd’s uitgekomen: veel goede, slechte en middelmatige. Maar er waren ook ontzaglijk veel echte uitschieters, zo veel dat ze niet in eens in een eng lijstje van maar tien titels pasten.

Ik heb maar één keer gesmokkeld door twee nieuwe cd’s van Veronique Gens als één te laten gelden: ze staan immers broederlijk in dezelfde bespreking

Hier is mijn lijstje, in ALFABETISCHE volgorde naar de componist – of de uitvoerende

1. JOSEPH BEER: POLNISCHE HOCHZEIT

top beerPolnische Hochzeit is een heerlijke operette in de rijke Weense traditie. Je hoort er flarden van  Emmerich Kálmán en Paul Abraham (Victoria und ihr Husar!), maar de partituur is rijkelijk gelardeerd met Poolse volksdansen en Joodse volksmelodieën. Plus de in de tijd veel gebruikte jazzinvloeden […]Het is bijna niet te geloven, maar Beer componeerde Polnische Hochzeit in slechts drie weken. De première in 1937 in Zurich was een enorm succes. […] Onder de titel Les Noces Polonaises zou de operette op 1 oktober 1939 worden opgevoerd in Théâtre du Châtelet. De hoofdrollen zouden gezongen worden door Jan Kiepura en Martha Eggerth, maar een maand daarvoor zijn de Nazi’s de tweede Wereldoorlog begonnen.

https://basiaconfuoco.com/2017/04/23/polnische-hochzeit-van-joseph-beer/

2. SERGIEI BORTKIEWICZ: PIANO WORKS

top BortkiewitzCD50Lieve mensen: deze cd is gewoon grandioos! Stiekem betrap ik mij op de gedachte dat het wellicht één van de mooiste pianorecitals van de laatste tijd is. […] Daar zat ik dan op mijn bank, met ingehouden adem schaamteloos te genieten.

 

 

 

 

https://basiaconfuoco.com/2017/10/16/sergei-bortkiewicz-piano-works/

 3. MAX BRUCH: TWEEDE VIOOLCONCERT

top bruchIk kan mij geen beter pleidooi voor al dat moois voorstellen dan die van de jonge Engelse violist Jack Liebeck. […]Liebecks viool (een Guadagnini uit 1785) zingt, fluistert en gromt waar nodig. Zijn fluwelen toon en zijn fenomenale strijkvoering doen mij aan die van Perlman denken. Virtuoos en zeer liefdevol.

 

 

 

https://basiaconfuoco.com/2017/05/30/max-bruch-violin-concerto-no-2/

4. SABINE DEVIEILHE: MIRAGES

Top MiragesSabine Devieilhe heeft een prachtige, onaards hoge stem waarmee ze veel suggereert maar nog meer aan je verbeelding overlaat. Klasse! Ik kan mij niet heugen wanneer ik voor het laatst zo ontzettend enthousiast was over zowel de zangeres als door de door haar opgenomen repertoire.

 

 

https://basiaconfuoco.com/2017/12/24/sabine-devieilhe-mirages/

5. VERONIQUE GENS: NÉÈRE EN VISIONS

top neereVoor haar album Néère heeft Véronique Gens een meer dan schitterende selectie gemaakt uit de mooiste liederen van Reynaldo Hahn, Henri Duparc en Ernest Chausson. De prachtige mélodies passen Gens’ donker getinte en licht gevoileerde stem met sensuele ondertonen als een fluwelen handschoen. […] Niets anders dan lof ook voor de pianiste. Zeldzaam mooi.

top Visions_Gens_279Om deze cd kan niemand heen […] Visions overstijgt alle verwachtingen en wensen. De cd zit barstensvol onbekende aria’s uit onbekende opera’s en oratoria van de grotendeels minder bekende en/of vergeten componisten. [..] Hierin voldoet Véronique Gens meer dan uitstekend. Dat niet alleen vanwege haar voorbeeldige dictie en verstaanbaarheid, maar ook omdat haar stem zich tot een echte ‘Falcon sopraan’ heeft ontwikkeld en een niveau had bereikt dat zich voor dit repertoire meer dan uitstekend leent.

https://basiaconfuoco.com/2017/09/25/van-tragediennes-naar-visioenen-veronique-gens-een-mini-portret/

6. SZYMON LAKS: CHAMBER WORKS. ARC ENSEMBLE

top laksBijna alle werken beleven hier hun cd-première maar dat deze opname echt een must have is ligt aan meer factoren. Dat de kwaliteit van de zo lang zo verwaarloosde muziek hoog is staat buiten kijf, alsook de uitstekende prestaties van de musici. Beschouw het kopen van deze cd als een verlate genoegdoening voor de componist die meer was dan een ‘kapelmeester van Auschwitz’.

 

 

 

https://basiaconfuoco.com/2017/09/28/szymon-laks-muziek-uit-een-andere-wereld/

7. EKATERINA LEVENTAL: SILVER AGE

top leventalDaar waar de meeste vertolkers het lied als een timide fluisterverzoek inzetten, zet Levendal haar stembanden open in een soort pijnlijke schreeuw om aandacht. Daar voel je je ongemakkelijk bij en dat is denk ik ook de bedoeling. […] Dat ongemakkelijke gevoel blijf ik de hele recital houden: ik ken de liederen heel erg goed en toch is het alsof ik ze nu voor het eerst hoor. Dat noem ik werkelijk grote kunst.

 

https://basiaconfuoco.com/2017/12/17/the-silver-age/

8. GUSTAV MAHLER: ORKESTLIEDEREN DOOR ALICE COOTE

top mahlerAlice Coote […] is zo ontzettend betrokken dat het pijn doet. Alsof zij je haar beleveniswereld in meesleurt, de afgrond in. Niet dat het allemaal perfect is wat zij doet […] maar dat geeft allemaal niet. […] Over ‘Ich bin der Welt abhanden gekommen’ zei Mahler ooit: ‘Dit ben ik ten voeten uit.’ Hier hoor je het.

 

 

https://basiaconfuoco.com/2017/09/18/alice-coote-zingt-orkestliederen-van-gustav-mahler/

9. KAROL SZYMANOWSKI: STABAT MATER

top Szymanowski_sy3_90295864507Stabat Mater  van Szymanowski vind ik de mooiste Stabat Mater ooit gecomponeerd, misschien alleen te vergelijken met die van Poulenc. Bizar eigenlijk dat het werk nog steeds zo weinig wordt uitgevoerd. […] Of de nieuwe opname door het door Jacek Kaspszyk geleide koor en het Filharmonisch Orkest uit Warschau met een viertal solisten van naam hier iets aan kan veranderen? Dat hoop ik. De uitvoering is schitterend en het werk, dat niet minder dan een echte meesterwerk is verdient het.

https://basiaconfuoco.com/2017/04/27/szymanowski-stabat-mater/

10. ERNST TOCH: PIANO SOLO WORKS

top tochAlle werken, gecomponeerd tussen 1923 en 1931 [..] zijn buitengewoon fascinerend, want bij al zijn zakelijkheid wist Toch de emoties niet uit de weg te gaan. Zoals hij het zelf zo mooi formuleerde: “we kunnen niet ontkennen dat de muziek in essentie romantisch is. Waarbij we de emoties niet mogen verwarren met sentimentaliteit“. […] En dat is precies wat Kokitis ook doet. Haar spel is niet alleen virtuoos […] maar ook bijna kinderlijk lief. Een aanwinst.

https://basiaconfuoco.com/2017/08/04/ernst-toch-solo-piano-pieces/

Mirages: Sabine Devieilhe zorgt voor de perfecte illusie

Mirages Devieilhe

In geen ander land was de Oriënt-obsessie zo sterk ontwikkeld als in Frankrijk, denk ik. Die aantrekkingskracht op de Franse kunstenaars in de jaren 1850-1920 was zo groot dat er in die tijd zowat geen gedicht, tekening of een lied werd gecreëerd dat er niet door was geïnspireerd. Daar hoorde een mysterieuze vrouw bij, die – lonkend vanachter haar voiles – niet alleen de mannen maar ook zichzelf de afgrond in hielp.

Om haar schoonheid te benadrukken schreven de componisten haar stratosferische hoge noten voor, waardoor ze, ongeacht of zij de hindoe priesteres Lakmé, de courtisane Thaïs of de übermysterieuse vondeling Melisande was, nog sterker de realiteit ontsteeg.

Sabine Devieilhe heeft een prachtige, onaards hoge stem waarmee ze veel suggereert maar nog meer aan je verbeelding overlaat. Klasse! Ik kan mij niet heugen wanneer ik voor het laatst zo ontzettend enthousiast was over zowel de zangeres als door het door haar opgenomen repertoire.

Trailer van de opname:

Het ‘Bloemenduet’  uit Lakmé – gezongen met de mezzo Marianne Crebassa – ontbreekt uiteraard niet, net zo min als ‘À vos yeaux, mes amis’ (Hamlet van Thomas) en ‘Chanson de Rossignol’ van Stravinsky.

In ‘La Romance d’Ariel’ van Debussy wordt Devieilhe prachtig begeleid door niemand minder dan Alexandre Tharaud, maar het is vanwege de ‘Quatre poèmes Hindous’ van Maurice Delage dat die cd een must is. Hierin wordt de zangeres begeleid door de musici van Les Siècle die met hun instrumentarium voor een onvervalst Indiaas geluid zorgen.


Mirages: Opera arias and songs
Messager, Debussy, Delibes, Delage, Stravinsky, Thomas, Berlioz, Massenet, Koechlin
Sabine Devieilhe (sopraan), Marianne Crebassa (mezzosopraan)
Alexandre Tharaud (piano)
Les Siècle olv François-Xavier Roth

Der Rosenkavalier uit Amsterdam is ook op cd overtuigend

Rosenkavalier Albrecht

Deze productie van Der Rosenkavalier door de Nationale Opera in Amsterdam (regie: Jan Philippe Glogger) heb ik live in het huis gezien en ik was er zeer over te spreken. Ook visueel viel het best mee, al vond ik de laatste acte behoorlijk uit de toon vallen.

Hieronder trailer van de productie:

Ik was toen zeer onder de indruk van Paula Murrihy en Hanna-Elisabeth Müller (resp. Octavian en Sophie) maar zonder beeld vind ik ze iets minder fantastisch. Hun stemmen zijn fraai en zeer jeugdig maar ze kleuren niet echt mooi bij elkaar. Daar lijdt de overhandiging van de roos, ‘Mir ist die de Ehre’ een beetje onder. Het klinkt gewoon iets minder hemels dan ik gewend ben.

Camilla Nylund was toen een perfecte Marschallin: mooi en ogenschijnlijk afstandelijk en koel; en dat is zij zonder visie ook.

Het is een puur plezier om naar Peter Rose (Baron Ochs) te luisteren, nou eens geen afgezongen bas maar een man in de kracht van zijn leven. Wat eigenlijk ook best klopt: de baron is nog geen veertig! Zijn ‘walsjes’ zijn gewoon verrukkelijk en hoe hij met zijn stem acteert! Niks geen karikatuur, gewoon een lomperik en een boerenlul.

Maar het mooist vind ik het Nederlands Filharmonisch Orkest. Onder leiding van hun chef dirigent Marc Albrecht hebben ze hun Strauss goed ‘under the skin’!

De opname klinkt buitengewoon fraai.


RICHARD STRAUSS
Der Rosenkavalier
Camilla Nylund, Paula Murrihy, Peter Rose, Martin Gantner, Hanna-Elisabeth Müller
Netherlands Philharmonic Orchestra olv Marc Albrecht
Challenge Classics CC72741

Zie ook: DER ROSENKAVALIER: discografie

Ekaterina Levental ontroert in Russische liederen uit de ‘Zilveren tijd’

Levental

Ekaterina Levental is niet zo maar een zangeres. Zij is ook harpiste, actrice, theaterperformer en … wat eigenlijk niet? De mezzosopraan ontvluchtte haar geboorteplaats Tashkent (Oezbekistan) toen ze nog maar een tiener was en sindsdien heeft zij een carrière opgebouwd in haar nieuwe vaderland, Nederland.

De titel van haar nieuwste cd slaat op de zogenaamde ‘Russische Zilveren Tijd’ oftewel op de mooiste liederen uit de laat-romantische periode waarvan Tsjaikovski en Rachmaninoff zo niet de beste dan zeker de bekendste vertegenwoordigers waren.

Het juweeltje ‘Nye poy krassavitza pri mnye’ (Zing niet voor mij, mijn schoonheid) van Rachmaninoff behoort zonder twijfel tot één van zijn meest gezongen liederen, hier ontbreekt het dan ook niet. Maar Levental zingt het anders dan anderen. Minder verstild, minder ingehouden…

Daar waar de meeste vertolkers het lied als een timide fluisterverzoek inzetten, zet Levendal haar stembanden open in een soort pijnlijke schreeuw om aandacht. Daar voel je je ongemakkelijk bij en dat is denk ik ook de bedoeling. Mij laat het in ieder geval niet koud, ik krijg er dan ook tranen van in mijn ogen.

Dat ongemakkelijke gevoel blijf ik de hele recital houden: ik ken de liederen heel erg goed en toch is het alsof ik ze nu voor het eerst hoor. Dat noem ik werkelijk grote kunst.

Maurice Lammerts van Bueren weet dat gevoel niet alleen te ondersteunen maar ook te versterken, top. Het tekstboekje bevat alle liedteksten en een zeer goede toelichting, ook in het Nederlands. Niet te missen.

Trailer van de cd:

THE SILVER AGE
Sergei Rachmaninoff, Peter Tchaikovsky, Modest Moussorgsky
Liederen
Ekaterina Levental (mezzosopraan)
Maurice Lammerts van Bueren (piano)
Quintone Q1703

Rolando Villazon & Ildar Abdrazakov. Omdat het moest?

Duets Villazon Abdrazakov

Er is iets mis met de opname. Het ‘Parelvissers-duet’ begint heel erg zacht, zo zacht dat ik de volumeknop helemaal open moet gooien om dan ergens halverwege, van de schrik zowat van mijn stoel te vallen, zo hard wordt het. Daarna is er niets meer aan de hand. Merkwaardig.

Het duet zelf klinkt ook minder vertrouwd in mijn oren: gewoonlijk zijn het een tenor en een bariton die elkaar een eeuwige vriendschap bezweren, nu is de bariton door een diepe bas vervangen waardoor het duet een totaal andere sfeer ademt.

Dat het best mooi is ligt voornamelijk aan Abdrazakov, Villazons bijdrage kan mij iets minder bekoren. Het is best pijnlijk maar ik kan er echt niet omheen: Villazon zingt niet goed meer en dan druk ik mij voorzichtig uit.

Maar eerlijk is eerlijk: ik heb best van de beide Donizetti-fragmenten genoten. Gounod klinkt ook prima en beide toegiften (‘Granada’ en ‘Ochi Chernyje’) zijn heerlijk om naar te luisteren.

Het orkest uit Montréal onder leiding van Yannick Nézet-Séguin speelt de sterren van de hemel en de door Abdrazakov gezongen aria’s zijn niet te versmaden. Al met al: het is een leuke cd met veel niet voor de hand liggende duetten, wat het tot een echt ‘hebbeding’ maakt..


BIZET, BOITO, DONIZETTI, VERDI, GOUNOD, LARA, HERMANN
Duets
Rolando Villazón (tenor), Ildar Abdrazakov (bas)
Orchestre Métropolitain de Montréal olv Yannick Nézet-Séguin
DG 002894796901 • 61’

 

Juan Diego Flórez geeft Mozart-mannen een fris kleurtje

Mozart Florez

Na zijn – half mislukte – uitstapjes richting het iets zwaardere repertoire keerde Juan Diego Flórez terug naar lichte, wendbare en virtuoze Rossini’s en Donizetti’s. Zijn vertrouwd terrein waar hij zich als een vis in het water voelt en waarin hij zijn gelijke niet heeft. Toch. Een roep en drang om toch maar weer nieuwe wegen te verkennen en misschien zelfs inslaan is menselijk en aldus begrijpelijk.

Nu Flórez zich over Mozart heeft ontfermd en zich daarbij niet alleen tot de meer voor de hand liggende Ottavio en Tamino heeft beperkt maar ook Tito, Idomeneo en Ferrando onder handen heeft genomen, kan ik alleen maar juichen want het resultaat is werkelijk verbluffend. Niet alleen is hij er met glans in geslaagd om Mozart-mannen een fris kleurtje te geven, maar hij voorzag ze ook van die extra virtuositeit dat zo ontzettend Flórez-eigen is.

In de versieringen veroorlooft hij zich enige vrijheden waarmee hij mij kinderlijk blij maakt. Hij kan dat en doet het met zo’n vanzelfsprekend gemak dat je niet eens merkt dat hier een trapeze-virtuoos aan het woord is. Waarbij hij laat blijken dat hij niet alleen over een perfecte techniek maar ook een uitstekende smaak beschikt.

Het Orchestra La Scintilla onder leiding van Riccardo Minasi begeleidt licht en lichtvoetig. Deze cd ‘ist bezaubert schön’…..


WOLFGANG AMADEUS MOZART
Aria’s uit Idomeneo, Die Zauberflöte, Il re pastore, Don Giovanni, La Clemenza di Tito, Così fan tutte en Die Entführung aus dem Serail
Juan Diego Flórez (tenor)
Orchestra La Scintilla olv Riccardo Minasi
Sony 88985430862 • 52’

Hendrickje van Kerckhoven zingt liederen van Edvard Grieg

Grieg Hendrickje van Kerckhove

‘Jeg elsker Dig!’ (Ik houd van jou) met de tekst van Hans Christian Andersen is misschien het bekendste van alle 180 liederen die Grieg ooit heeft gecomponeerd en vroeger ontbrak het ook nooit op de liedrecitals.

Hendrickje van Kerckhoven zingt ‘Jeg elsker dig!’:

Vroeger, want tegenwoordig wordt zelfs dit pareltje nog maar zelden uitgevoerd: Grieg is, samen met zijn liederen, een beetje uit de gratie geraakt.

Hendrickje van Kerckhove zingt de wonderschone liefdesverklaring anders dan ik gewend ben: lichter dan licht en zeer teder. Dat vederlichte houdt zij de hele cd aan waardoor de recital zeer poëtisch en melancholisch aanvoelt. Luister meteen ook naar ‘En Svane’, naar de tekst van Ibsen… Zo mooi!

In die liederen past Nicolas Callot gelukkig zijn begeleiding aan de zangeres aan en speelt terughoudend mooi, iets wat hij helaas niet volhoudt. In veel andere liederen – maar ook in de pianosolostukken vind ik hem namelijk te nadrukkelijk aanwezig.

Dat hoor je goed in ‘Melankoli’, een betoverend miniatuurtje van drie minuten dat gebaat zou zijn bij meer ingetogenheid. De daarop volgende ‘Vals’ klinkt dan weer licht en speels maar in het Scherzo op. 54 pakt hij weer behoorlijk uit en dat vind ik storend. Het doet afbreuk aan de onbeschrijfelijk mooie, nachtegaal-achtige stem van Van Kerckhoven.


EDVARD GRIEG
Moderen Synger ‘A Mother Sings’
Liederen en pianosolostukken
Hendrickje Van Kerckhove (sopraan), Nicolas Callot (piano)
Phaedra PH 292038 •  52′

 

Gabriel Suovanen zingt liederen van Leevi Madetoja

Madetoja portret

Leevi Madetoja

De Finse componist Leevi Antti Madetoja (1887 – 1947) was een man van kleine gebaren. Al vermeldt zijn discografie twee opera’s en een paar symfonische werken, zijn roem dankt hij voornamelijk aan zijn liederen en koorwerken.

Alhoewel, roem…… Roem is een veel te groot woord, want buiten Scandinavië zijn zijn werken voornamelijk bekend bij een handjevol liefhebbers van het Scandinavische lied, waar ik mezelf toe reken. Zeer blij ben ik dan ook met de cd waarop Gabriel Suovanen bijna 80 minuten vult met Madetoja’s pareltjes.

Madetoja

Suovanen is een jonge en veelbelovende bariton met een zeer warme en aangename stem en een mooie, afgeronde hoogte. Af en toe had ik het gevoel naar een jonge Thomas Allen te luisteren, wat uit mijn mond een groot compliment betekent.

Tot nu toe kende ik alleen die paar liederen, die Jorma Hynninen ooit voor Ondine had opgenomen, waarvan ‘Itkisit joskus illoin’ (Sometimes weeping in the evening),  één van de mooiste melancholische liederen die ik ken, ook op de recital van Suovanen voorkomt.

Werd Hynninen begeleid door een groot symfonieorkest, Suovanen heeft alleen een pianist (zeer goede Gustav Djupsjöbacka, die ook verantwoordelijk is voor de zeer informatieve begeleidende tekst) tot zijn beschikking, wat de sfeer  ook meteen wat intiemer maakt.


Leevi Madetoja
Complete Lieder Vol.1
Gabriel Suovanen (bariton), Gustav Djupsjöbacka (piano)
Ondine ODE 996-2

TAMERLANO in twee opnamen

Tamerlano Timur_reconstruction03

De Mongoolse krijgsheer Timur Lenk (Tamerlano)

Ooit heeft het mij een zeer dierbare vriendschap gekost, maar ik wil eerlijk zijn: ik ben geen grote liefhebber van Händel. En al helemaal niet van Tamerlano, een opera, waarin de tijd stil lijkt te staan om alleen af en toe een genadeloos langdurende coloratuur (en nog eens da capo!) doorheen te laten door glippen. Ik vermoed dat ik de enige niet ben: de opera werd lange tijd nog maar zelden uitgevoerd en opgenomen.

tamerlano_und_bajazet_celesti

Andrea Cilesti: Tamerlane and Bayezid (c. 1770)

Maar tijden veranderen en in onze honger naar nog meer onbekende schatten uit het barok wordt ook Tamerlano steeds vaker afgestoft en uitgevoerd. Steeds meer gevierde zangers – inclusief de grootste vocale supersterren van wie je het nooit zou verwachten – zetten die opera op hun repertoire, wat de bekendheid ervan ten goede komt. Zelf ken ik er maar twee opnemen van.

PLÁCIDO DOMINGO

Tamerlano Domingo

In het Teatro Real in Madrid werd in 2008 (Opus Arte OA Bd7022 D) een voorstelling in de regie van Graham Vick en onder leiding van Paul McCreesh opgenomen. De cast was zonder meer goed, met Sara Mingardo als een voortreffelijke Andronico voorop.

Plàcido Domingo (Bajazet) maakte zijn debuut in een barokopera, maar zelfs hij, mijn grote idool, kon het niet helpen dat ik telkens in slaap viel. Bij zijn ‘Figlia mia non pianger’ werd ik even ontroerd wakker, maar dat was dat.

Veel van de verveling komt zonder meer op rekening van de regisseur. Vicks productie is kaal, kil en (neem ik aan?) esthetisch verantwoord.

Hieronder Domingo in ‘Figlia mia non pianger’

JOHN MARK AINSLEY

Tamerlano Ansley

Veel interessanter vind ik de opname op Naïve (V5373).

John Mark Ainsley is een Bajazet uit duizenden en Karina Gauvin een veel betere Asteria dan Ingela Bohlin bij McCreesh.

Met Emanuel Cenčić (Andronico) erbij kan de cast gewoon niet beter en Riccardo Minasi weet heel wat meer spanning in de partituur te brengen.

Hieronder ‘Figlia mia non pianger’ door John Mark Ainsley: