Richard_Bonynge

Dame Joan Sutherland neemt afscheid van het operatoneel met Les Huguenots van Meyerbeer

Hugenoten Sutherland

Les Huguenots, ooit één van de meest succesvolle opera’s in de geschiedenis van de Parijse Opera, had het ongeluk om, samen met haar schepper, door de Nazi’s als ‘Entartet’ (ontaard) bestempelt te worden. Een van de redenen waarom het werk decennialang werd genegeerd en maar sporadisch uitgevoerd.

Marguerite de Valois is altijd één van de favoriete rollen van Dame Joan Sutherland geweest. Zij zong haar al in 1962 in La Scala en ze koos ervoor om haar te zingen in haar laatste operaproductie op het toneel, op 2 oktober 1990 in Sydney.

De stem van de ruim 60-jarige La Stupenda is niet zo vast meer, maar haar hoogte en haar coloraturen mogen er nog steeds wezen en op Amanda Thane (Valentine) en de werkelijk schitterende Suzanne Johnston (Page) na haalt geen van de zangers haar niveau. Er wordt wel heel erg goed geacteerd en ook het onvermijdelijke ballet is allesbehalve irritant.

De kostuums en het decor zijn natuurgetrouw en beeldend mooi, en het hele toneel lijkt het meest op een groot, zeventiende-eeuws schilderij. De zeer traditionele productie is niet alleen prachtig om te zien om ook waanzinnig spannend: zie hier het bewijs dat een goede regisseur (Lotfi Mansuri) geen concepten nodig heeft om een boeiend theater te maken.

Giacomo Meyerbeer
Les Huguenots
Joan Sutherland, Amanda Thane, Anson Austin, Suzanne Johnston; The Elisabethan Sydney Orchestra olv Richard Bonynge
Regie: Lotfi Mansuri
Opus Arte OA F4024 D

Overtuigende Les Huguenots in Brussel

Advertenties

Satanella of hoe een duivelin in een engel veranderde

satanella

Na de wereldpremière in Londen in 1858 stond de opera Satanella van Michael William Balfe ruim zestig jaar lang op het repertoire. Daarna verdween het stuk uit beeld. Met dank aan de inspanningen van Richard Bonynge is Satanella nu echter terug in de aandacht. De vooraanstaande maestro leidt de allereerste opname van het werk

De in 1808 in Dublin geboren Michael William Balfe speelde viool in theaterorkesten toen hij nog maar een teenager was. Hij maakte ook een zeer succesvol carrière als operazanger. Zo zong hij Figaro in Barbiere di Sevilla in Théâtre des Italiens en trad op met niemand minder dan Maria Malibran. En al die tijd componeerde hij. Op zijn naam staan 29 opera’s en zowat 250 liederen.

Wat een carrière, zou je zeggen. Toch… echt bekend is hij niet. Van al zijn werken heeft er maar één repertoire gehouden: The Bohemian Girl. Waar het aan ligt? In ieder geval niet aan zijn muziek: die klinkt als een “Donizetti light” gepeperd met een vleugje Meyerbeer en gezouten met een druppeltje Rossini; maar dan wel in het Engels.

Satanella is een griezelverhaal die mij vaag aan Robert le Diable van Mayerbeer doet denken, alleen is het minder eng. Alle elementen van het griezelgenre zitten erin: macht, geld, jaloezie, een kaartspel, een verlies en – hoe kan het ook anders – een onschuldige liefde die zelfs de duistere krachten uit de hel verslaat. Satanella gaat zelfs een stapje verder: de titelheldin, door pure liefde bevangen, verandert van een duivelin in een engel. Zo kan het ook.

Tussendoor wordt het onschuldige meisje Lelia, mede door toedoen van de jaloerse Stella, door piraten ontvoerd, op de slavenmarkt verkocht en dan weer bevrijd. Daarbij zijn alle vrouwen, Satanella incluis, verliefd op de arme graaf Rupert, die zijn vermogen in een kaartspel verliest, en vallen alle mannen op Lelia. Iets wat het verhaal lekker ingewikkeld maakt. Maar om u meteen gerust te stellen: alles loopt goed af.

De partituur is heerlijk eenvoudig en aangenaam, met veel ballade-achtige aria’s, maar ook met veel duistere tonen en paukengetrommel die het verschijnen van de duivel Arimanes begeleiden.

De bezetting is werkelijk voortreffelijk. Kang Wang is een heerlijk lyrische Rupert. Zijn Rossiniaans timbre kan zich met de besten in het vak meten.

Catherina Carby overtuigt als de onschuldige Lelia en Sally Silver (Satanella) is een echte ontdekking. Luister naar haar zeer emotioneel gezongen ‘There’s a power (power of love)’ aan het einde van de eerste acte: wedden dat u hopeloos verliefd op haar word?

Richard Bonynge dirigeert zoals we van hem gewend zijn: gepassioneerd. Een echte aanrader.


MICHAEL WILLIAM BALFE
Satanella
Kang Wang, Quentin Hayes, Anthony Gregory, Trevor Bowes, Sally Silver, Christine Tocci, Catherine Carby e.a.
Victorian Opera Orchestra & John Powell Singers olv Richard Bonynge
Naxos 8660378/79