Het Internationaal Vocalisten Concours 2018: veel goede kandidaten, spannende halve finale en een teleurstellende finale

 

IVC finalisten

De finalisten van het 52ste IVC: Josh Lovell, Maria Novella Malfatti, RRosina Fabius, Claire Barnett-Jones. Jan Wouters, Nina van Essen, Katia Ledoux, Marie Perbost, Stefan Astakhov © Swinkels van Hees

De grote winnaar van de 52ste editie van het Internationaal Vocalisten Concours (IVC) was de Canadese tenor Josh Lovell. Hij ontving zowel de Operaprijs als de Hoofdprijs. Of het terecht was? Voor mij – en de velen die ik sprak – niet.

IVC winnaar

Josh Lovell © Hans Hijmering

Zijn optreden in de halve finale vond ik al uitermate zwak. Zo zeer zelfs dat het mij verwonderde dat hij een plaats in de finale wist te bereiken. Goed: er waren niet zo veel tenoren in de competitie maar zijn ‘stem collega’ die ook ‘halfjes’ wist te bereiken, de onstuimige Turkse Ibrahim Yeşilay kon mij veel meer overtuigen. Zo ook de meer ingetogen ‘lyrico’, de Russische Yury Rostotsky.

IVC Josh L

Josh Lovell in actie © Hans Hijmering

Persoonlijk vond ik Lovell niet echt iemand waar ik met plezier naar luisterde. Dat de bravoure stuk ‘ Ah! Mes amis… Pour mon âme’ uit La fille du régiment met al die hoge D’s op een rijtje hem een enorm publiekapplaus heeft bezorgd is nogal wiedes: publiek houdt eenmaal van circus. Maar dat ook de jury er in trapte…. Afijn. Het kan ook aan mij liggen.

IVC Katia

Katia Ledoux © Hans Hijmering

Mijn absolute favoriet, Katia Ledoux werd beloond met de prijs van de Persjury. De zeer charismatische Franse mezzo wist mij al in de halve finales bijzonder te imponeren met haar (in een goed Russisch) gezongen Olga uit Evgeni Onegin. In de finale liet zij aan iedereen horen waarom de aria van Baba de Turk (The Rake’s Progress) door een mezzo gezongen moet worden en niet door een countertenor. Wat een rasartieste! Brava!

 

IVC_2018_FINALE__MG_5732

Stefan Astakhov © Hans Hijmering

De ‘baby-bariton’, nog maar 20-jarige Stefan Astakhov uit Duitsland vond ik een grootse belofte voor later. Hoe iemand op die leeftijd al over zo’n mooie, rijpe stem beschikt en zich daarbij ook op de bühne weet te presenteren, die zo taalgevoelig is en met veel tekstbegrip in meerdere talen zingt, die verdient meer dan alleen een prijs voor de jongste kandidaat.

Zijn optreden tijdens de halve finale waarbij hij een zeer ontroerende ‘Look! Through the port comes the moonshine astray! (Billy Budd) en een aria uit de zarzuela ‘ La del Soto del Parral’ van Reveriano Soutullo Otero  maakte hem voor mij niet alleen tot één van de allerbeste kandidaten maar ook de potentiele winnaar.

Helaas was zijn finale iets minder spectaculair. Wellicht lag het aan de keuze van ‘Es ist genug!’ uit Mendelssohns Elias, ik denk niet dat oratorium zijn sterkste kant is. Dat bewees hij des te meer met een ongekend prachtig en met veel passie gezongen aria van Silvio uit I Pagliacci.

 

 

IVC Wagner
Helena Koonings, Leo Cornelissen en Claire Barnett-Jones © Wagnergenootschap Nederland

De Britse mezzo Claire Bernett-Jones werd terecht beloond met de Wagnerprijs Nederland. Fantastische zangeres inderdaad, bovendien ook – eindelijk – een echte mezzo met een grote strot, uitstekende laagte en een gouden gloed in haar timbre. Ook haar presentatie op de bühne was uitstekend al was de keuze van haar jurk niet echt gelukkig te noemen. Haar Wagner was inderdaad kolossaal, maar met haar heks uit Hänsel und Gretel sloeg ze de plank behoorlijk mis. Jammer.

Er was nog één winnares van Wagnerprijs, Helena Koonings. De Nederlandse sopraan kreeg van het Wagnergenootschap Nederland een stipendium voor de Bayreuther Festspiele 2019.

 

IVC Nina-van-Essen-foto-Hans-Hijmering-768x512

Nina van Essen © Hans Hijmering

De Nederlandse sopraan Nina van Essen (24) mocht dankzij de ‘wildcard’ door het publiek uitgereikt na de halve finales ook in de finale meedoen. Persoonlijk was ik niet echt onder de indruk maar zij is ook heel erg jong. Dat zij publiekslieveling was, was nogal wiedes dus na afloop van het concours mocht zij ook de Publieksprijs in ontvangst nemen.

 

IVC Marie P

Marie Perbost © Hans Hijmering

De Dioraphte Award voor de vertolking  van ‘Oh che tranquillo mar’ van Sylvia Maessen ging zeer terecht naar de Franse sopraan Marie Perbost. De Française wist mij ook in haar operarepertoire bijzonder te imponeren, haar vertolking van ‘Me voilá seule dan la nuit’(Les Pêcheurs de perles) was zeer exemplarisch. Voor mij was zij, naast haar landgenote Ledoux de beste kandidaat die avond.

De Oratoriumprijs ging naar de Nederlandse mezzo Rosina Fabius. Of het terecht is valt moeilijk te zeggen aangezien zij de enige kandidate was in die categorie. Zelf vond ik haar vertolking van ‘Erbarme Dich’ (Matthäus-Passion) nogal aan de saaie kant – ik geeuwde meer dan dat ik ontroerd werd, maar dat kon ook aan de slome begeleiding van Hartmut Haenchen liggen.

Over Haenchen ben ik trouwens sowieso niet te spreken. Waar het aan lag weet ik niet – te weinig repetities? Orkestleden die niet echt op één lijn zaten? – we hadden ten slotte met een voortreffelijke, wereldberoemde maestro te maken, maar de tempi lagen over de gehele linie heel erg langzaam, zo langzaam dat de boel af en toe gewoon stil stond.

Maar de echte winnaar van de competitie was – en blijft – Annett Andriessen. Na twaalf jaar van een ongelooflijke inzet en fantastische leiderschap (iets waarvoor zij met speeches, staande ovatie, bloemenweelde en een ‘bescheiden’ bouquet van symbolische twaalf rozen werd gehuldigd) het stokje heeft overgedragen aan Ivan van Kalmthout.

De avond werd besloten door de waanzinnig (nomen omen) goed gezongen ’Il dolce suono’ uit Lucia di Lammermoor door de voormalige prijswinnares van het IVC, Lenneke Ruiten. Het was top.

Annett Andriessen: ik zal je heel erg missen!
Ivan van Kalmthout: ik wacht met spanning op je eerste concours en wens je veel geluk. Tot volgend jaar!

 

Zie ook : website van het Internationaal Vocalisten Concours.

Meer over IVC:
Internationaal Vocalisten Concours ‘s-Hertogenbosch 2014
IVC: RUSSISCHE SUMMERSCHOOL september 2015
ZANGCONCOURSEN: PRO’S EN CONTRA’S

Advertenties

26 comments

  1. Helemaal mee eens . Mijn nummer 1 was Marie Perbost en de nummer 2 Katia Ledoux. De winnaar tenor Josh Lovell vond ik niks bijzonders en won maar liefst twee prijzen volkomen onterecht. . Rosina Fabius idd doodsaai. Dat typische Calvinistische oratoriumgeneuzel. En Hartmut vond ik dus wel goed dirigeren maar het orkest was niet goed. ongelijk , niet geinspireerd en geen homogene klank.
    Ik denk dat hij te weinig tijd had en dan kun je van een doornee orkest niet veel maken.

    Liked by 1 persoon

  2. De hele show gevolgd op YouTube en ik was heel erg blij met die Canadese tenor, die eindelijk een beetje muzikale vreugde in de zaal bracht. Prachtig in Mozart en natuurlijk spetterend in de showstopper van Donizetti die overigens 9 hoge C’s heeft en niet één hoge D Basia!!

    Voor mij had Claire Barnett-Jones ook mogen winnen met haar fragment van Gutrune. Je moet maar durven om met zo’n stuk muziek naar de finale te gaan. Op de open chat werd ze meteen neergesabeld, omdat het zó saai was. Dat het heel knap was, dat hoort men kennelijk niet meer…..

    Wat moet de wereld in godsnaam met al die mezzo-sopranen?

    Liked by 2 people

  3. volkomen eens met je Basia, goed geschreven stuk. Was toch ook een hele gezellige avond en het is en blijft een bijzonder concour, inderdaad de grootste winnaar was Annett, vond Truze haar toespraak mooi & terecht.

    Liked by 1 persoon

      1. Ik ben maar zo vrij voor mijn beurt voor Basia te spreken en zeg : `Ik bedoel maar`, om met J.J. Voskuils Kaatje Kater te spreken.

        Liked by 1 persoon

  4. Marie Perbost was ook mijn favoriet. Stefan Astakhov verdiende wel meer dan een soort aanmoedigingsprijs. Katia Ledoux ook niet te versmaden. Ik was niet kapot van Nina van Essen, het tremolo vond ik storend maar ik heb wel bewondering voor alle prestaties. Ga d’r maar staan zeggen we thuis wel eens.

    Liked by 1 persoon

  5. Ik vond de Canadese tenor overigens wel goed in de finale, maar dat zijn Mozart (”Ich baue ganz”) maar niet opschoot, lag toch echt niet aan Haenchen, maar aan hemzelf. Hij trok verschrikkelijk! Er ontstond een aardige discrepantie met het orkest en dat was jammer.

    Like

  6. Die Pflicht eines Dirigenten im Wettbewerb ist, die Solisten mit ihren Vorstellungen vom Werk zu begleiten. Nicht meine Tempi spielen eine Rolle, sondern die der Solisten. Schließlich werden die beurteilt und nicht der Dirigent. Ich darf keine Masterclass geben.

    Liked by 3 people

    1. Lieber Hartmut, Das ist genau was ich mir schon gedacht hatte. Zu wenig Zeit. Ich fand dich , wie immer, einsame Spitze. Vor allem das mit atmen und unterstuetzen und mit mimen vom Tekst so nun und dan. Und was das Orchester angeht ist das natuerlich auch eine sehr kurze Liaison. Anyway . Ich fand dich super. Liebe Gruesse von Kreta , X

      Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s