Interview with Joseph Calleja


© Simon Fowler /Decca

Joseph, finalmente mio!

An unconventional opening of an interview, perhaps, but I had good reasons for it. Our Amsterdam appointment was cancelled twice, leaving Facebook and Skype the only remaining option. Even that way, it took me quite a while to finally get hold of him.

Calleja Malta Simon Flowler

© Simon Fowler/Decca

Him being Joseph Calleja, one of the famous tenors of his generation, with a busy current schedule and an even busier future. He was born in Malta, and had turned thirty-five just before our interview in the last week of January 2013.

“January is an outstanding month for tenors,”  he laughed.  “Mario Lanza, Domingo, my teacher, me…. There must be something special in the January air.”

To settle all disputes: his name is pronounced ‘Kaleja.’ Not the Spanish way, or the Italian or Portuguese way. Well, that is easy for the Dutch to get right then, I say, which makes him laugh again.

Calleja has close ties to the Netherlands. After all, his international career started in this country. At age nineteen (sic!) he sang Leicester in Donizetti’s Maria Stuarda for the Nederlandse Reisopera. Quite a feat, with which he impressed a lot of people. His voice was very light and sweet at that time;  his high notes supple and pure, almost like Tagliavini.

Calleja as Leicester in Bergamo in 2001:

In 2004, at the age of twenty-six he made his debut with the Dutch National Opera as the Duke of Mantua in Verdi’s Rigoletto. He had already sung the part before, in 2001, at an open air performance in the port of Rotterdam.

He still has a lot of friends from his Dutch period, and even remembers a sentence in Dutch: “eet mijn konijn niet op” (Do not eat my rabbit),

He laughs heartily at this. The anecdote is well known in the meantime, but he does not mind repeating it once more. He was seeing a Dutch girl at the time. When he visited her, he told her little sister that it was a Maltese custom to eat a lot of rabbit. The little girl grabbed her rabbit in shock, exclaiming ” eet mijn konijn niet op!”  He has always remembered the phrase since.

Joseph Calleja sings “To the canals of Amsterdam I have pledged my whole heart” at the 2013 rendition of the Grachtenfestival (Canal Festival)  accompanied by the Royal Concertgebouworchestra directed by Antonio Pappano:

Nine years ago you told me that of all current tenors the voice of Pavarotti felt closest to yours. You said: “If I were to die tomorrow, and could listen to one voice, the final voice of my life, that would be Pavarotti. He is my biggest favourite, my true idol. There have been, and there are, other big and beautiful voices, but Pavarotti remains number one for me.” Do you still feel the same?

“Yes, I do, in fact, although I have to admit I admire Jussi Björling more and more every time I listen to him. It is very well possible this has something to do with how my own voice develops.”

Your voice is often compared to that of great singers of the past In addition your career develops in an astonishingly rapid tempo. How do you feel about that yourself?

“It is true. It can be a little scary at times, everything happens so fast, which can be a burden. The audience expects you to be in top form every evening, which is impossible because the human voice is no violin. But on the other hand I would never want to miss all these fantastic experiences.”

I was speaking to Marilyn Horne a while back. She encouraged young singers to take their time, and never to rush things.

“I know, but this so difficult nowadays! I believe you do have to rush, but in a clever way. Meaning to study like crazy and work hard, but to be cautious in choosing your repertoire at the same time.”

Coming up the next four months are several radically different roles: Tebaldo in I Capuletti e i Montecchi in Munich, Rodolfo in La Bohème in Chicago, Gustavo in Un Ballo in Maschera in Frankfurt and Nadir in the Pearl Fishers in Berlin. Not to mention the concert performances of Simon Boccanegra and the Verdi Requiem. How does he switch from the lyrical Nadir to Gustavo who is definitely more dramatical?

Calleja ballo

As Gustavo in Ballo in Maschera at ROH © Catherine Ashmore

“I do not believe you need to sing Gustavo in Ballo differently than Duca in Rigoletto or Manrico in Trovatore. All those roles were written for the same type of tenor. True, the orchestras were smaller then, and the tuning was lower. That does put extra pressure on a tenor nowadays. You have to sing higher and louder than intended. Every singer goes his own path, and you make mistakes on the way, but it is possible to learn from those mistakes.”

“Certainly, I made some mistakes myself. My first La Bohème came too soon, and I have also sung a few other roles too early. But like I said, you learn from that. What helps are a good, solid technique, and good advice.”

Unlike many of his colleagues you don’t mind modern stagings.

“Respect is all I demand. I do my job, a director hopefully does his. I need to trust the director, believe that he knows what he does, and why he is doing it. I leave judging a director to the audience and the critics. Singers are not supposed to do that. We do not have to agree on everything, but we do need to respect each other.”

What if a director wants to put you on stage naked? As a singer you are already vulnerable fully dressed! Would you go that far?

“I would not know, honestly. Luckily nobody has ever asked me to strip, although I did sing a Duca in my boxer shorts once.”
Kidding aside: “if you only did the things you liked, you would be out of work ten out of twelve months. So I only say no when something can harm my voice.”


In January and February 2013 Calleja toured Europe with the program of his CD Be my love – A Tribute to Mario Lanza. Pavarotti, Domingo, Carreras; almost all tenors of hat generation idolized Mario Lanza and his movies. But you were not even born yet when he died. How does someone of your age got to know him?

“When I was young I played in a rock band. My uncle felt I had to listen to some good music, so he made me watch all these Lanza movies. That is how my love for opera started. What a fabulous singer! On his own, he had the charisma of four or five tenors. I also have all his CD’s. And I do not care one bit he sang with a microphone.”

“I have nothing against crossovers, especially not when done right. What does crossover even mean? For me it means having fun, making good music. I am not Mick Jagger or Robbie Williams. I am and will always remain an opera singer. But when done the way the three tenors did it, for example, I love it!”

“Why does an opera house have to be the only place where opera is sung? In the past men in Italy, and in Malta too, used to bring serenades by singing opera arias. The women stood in their open windows, like in a opera box. That is the way my teacher met his wife. Were not opera singers hundred years ago the pop singers of now? Well, on Malta they certainly were!”

I tell him I dreamt the night before our interview that we met in the lobby of a large hotel. He was sitting there with all his brothers and sisters and told me he would start to include folk songs in his recitals. Does he actually sing folk music?

“Our folk music is not really suitable for a trained tenor voice. Malta is like Sardinia: the music is raw. Italian music is part of our folk tradition. We grew up in the Italian tradition, the canzoni form part of our culture.”

Calleja op Malta

© Simon Fowler/Decca

Which languages do you speak at home? English, Italian of Maltese?
“Hahaha. All of them, and all of them together at the same time!”

What do you find harder? Singing opera, or touring with a recital?
“Touring, without a doubt. You pack your luggage, unpack it, go on stage and sing, go to sleep and pack your stuff again. Sometimes you can rest for a few days in between concerts, but often you are supposed to give interviews, or show up for some event, or sing something. All of that is very tiring.”

Does that explain why I had to wait so long for my interview?
”Hahahahahaaa! I am not commenting on that!”

Calleja sings

© Michele Agius

Why do you sing, actually?

“Why do I sing?”  He ponders for a moment, apparently the question is harder than it seems. “I sing because I can express all great emotions through it: love, sadness, anger…. everything!”

English translation: Remko Jas

In het Nederlands: Interview met Joseph Calleja

Interview met Joseph Calleja


Foto: Simon Fowler/Decca

Joseph, finalmente mio!

Niet een conventioneel begin van een gesprek, maar ik had daar alle reden toe: onze afspraak in Amsterdam werd twee keer verschoven tot er niets anders overbleef dan Facebook en Skype, maar zelfs dan heeft het even geduurd eer ik hem daadwerkelijk te spreken kreeg.

Hem is Joseph Calleja, één van de beroemdste tenoren van zijn generatie, met een drukke agenda en nog meer plannen voor de toekomst. Hij komt uit Malta en een paar dagen voor ons gesprek, eind januari 2013, is hij 35 jaar oud geworden

“Januari is een goede maand voor tenoren”, lacht hij. Kijk maar zelf: Mario Lanza, Domingo, mijn leraar, ik …. Wellicht zit er iets in de januari-lucht?”

Om alle misverstanden meteen de wereld uit te helpen: zijn naam spreek je uit als ‘Kaleja’. Dus niet op zijn Spaans en ook niet op zijn Italiaans of Portugees.
Nou, dat is niet moeilijk voor de Nederlanders, zeg ik en alweer moet hij lachen.

Met Nederland heeft hij veel affiniteit. Zijn internationale carrière is tenslotte hier begonnen, bij de Nederlandse Reisopera. Op zijn negentiende (sic!) zong hij er Leicester (Maria Stuarda van Donizetti). Een enorme prestatie, waar je toch op zijn minst stil van wordt. Zijn stem was toen heel erg licht en zoetig, en zijn hoge noten soepel en zuiver, een beetje Tagliavini-achtig.

Calleja als Leicester in Bergamo in 2001:

In 2004, op zijn 26ste maakte hij zijn debuut bij de Nationale Opera als Duca van Mantua in Rigoletto van Verdi. Eerder in 2001 zong hij de rol al in de haven van Rotterdam.

Calleja zingt Il Duca in Rigoletto aan de met in 2011

Hij heeft veel vrienden overgehouden aan die periode hier. En hij kent zelfs één zin in het Nederlands: ‘eet mijn konijn niet op’

Hij moet er smakelijk om lachen. De anekdote is inmiddels bekend, maar hij wil’m best nog een keer vertellen. Hij had een Nederlandse vriendin. Toen hij bij haar op bezoek kwam, vertelde zij aan haar kleine zus dat het een Maltese gewoonte was om veel konijn te eten. Het meisje schrok en pakte haar konijn op met de woorden ‘eet mijn konijn niet op’. Dat heeft hij altijd onthouden.

Negen jaar geleden vertelde je mij dat van alle hedendaagse tenoren de stem van Pavarotti het dichtst bij jou lag. Je zei toen -“ Als ik morgen doodga en maar naar één stem mag luisteren, de laatste stem in mijn leven, dan wordt het Pavarotti. Hij is mijn allergrootste favoriet, mijn echte idool. Er waren en er zijn veel meer mooie en grote stemmen, maar Pavarotti is voor mij nummer één.” Denk je er nog steeds zo over?
”Ja, eigenlijk wel, al moet ik toegeven dat ik steeds meer bewondering voor Jussi Björling heb gekregen, iedere dag ben ik hem steeds meer gaan waarderen. Het is heel goed mogelijk dat het te maken heeft met de ontwikkeling van mijn eigen stem”

Je zingt nog steeds geen Mozart, waarom?

Lachend: “Misschien omdat niemand het me vraagt? Het is jammer, want Mozart is heel erg goed voor mijn stem, denk ik. Ooit zong ik Don Ottavio tijdens een zeer klein operafestival in Regensburg, maar de laatste tijd is er geen vraag naar. Ik hoop het in de toekomst wat meer te kunnen zingen. Ferrando misschien? Geen Tamino, die vind ik niet interessant genoeg, maar Idomeneo bij voorbeeld weer wel. Het uitbreiden van mijn repertoire heeft ook met de talenkennis te maken. Mijn Italiaans en Frans zijn zeer goed, helaas heb ik nog steeds moeite met het Duits. Het beperkt mij wel, maar daar werk ik nu aan.”

Je stem wordt vaak vergeleken met de zangers van vroeger, daarbij maak je carrière in een duizelingwekkend tempo. Wat vind je er zelf van?

“Het is waar. Ik vind het een beetje eng, het komt allemaal zo vreselijk vroeg en snel, en het drukt als een soort last op mij. Mensen verwachten van je dat je iedere avond geweldig zingt, maar het kan niet, de menselijke stem is geen viool. Maar ach,  de andere kant is het ook een fantastische ervaring!”

Laatst had ik een gesprek met Marylin Horne. Zij drukte jonge zangers op het hart om zich niet te haasten, om het rustig aan te doen

“Ik weet het. Maar het is tegenwoordig zo vreselijk moeilijk! Ik denk dat je je wel moet haasten, maar op een slimme manier. Dat wil zeggen: studeren als een gek, werken als een gek, maar heel erg kieskeurig zijn met het repertoire dat je zingt”.

Op zijn agenda voor de eerstkomende vier maanden staan zeer verschillende rollen vermeld: Tebaldo in I Capuletti e i Montecchi in Munchen, Rodolfo in La Boheme in Chicago, Gustavo in Un Ballo in Maschera in Frankfurt en Nadir in De Parelvissers in Berlijn, Voor het gemak tel ik de concertante uitvoering van Simon Boccanegra en het Requiem van Verdi er niet bij. Hoe schakelt hij tussen de zeer lyrische Nadir en de zeker veel dramatischer Gustavo?

“Ik denk niet dat je Gustavo in Ballo anders moet zingen dan Duca in Rigoletto of Manrico in Il Trovatore. Al die rollen werden geschreven voor hetzelfde type tenor. Oké, de orkesten waren toen kleiner en de stemming was lager. Dat legt best veel spanning op een tenor van nu. Je moet nóg hoger en nog luider dan het de bedoeling was. Iedere zanger bewandelt zijn eigen weg en onderweg kan je altijd fouten maken, maar als het goed is kun je er veel van leren”

“Ja, ik heb ook fouten gemaakt. Mijn eerste La Bohéme kwam te vroeg en ik heb nog een paar andere dingen te vroeg gedaan. Maar, zoals ik al zei: daar leer je van. Wat wel helpt is een gezonde, solide techniek en een goed advies.”

Anders dan veel van zijn vakgenoten heeft hij geen problemen met de moderne regie.

“Respect, dat is alles wat ik vraag. Ik doe mijn werk, een regisseur hopelijk ook. Ik moet de regisseur kunnen vertrouwen, geloven dat hij weet wat hij doet en waarom hij het doet. Het beoordelen van de regisseurs laat ik aan het publiek en de recensenten over. Het is niet aan zangers. We hoeven het niet met elkaar eens zijn, maar we horen elkaar te respecteren”

Maar wat doe je als een regisseur je in je nakie op het toneel wilt zetten? Als zanger ben je met kleren aan al kwetsbaar! Ga je er mee akkoord?

”Ik zou het, werkelijk waar, niet weten. Gelukkig heeft nog niemand mij gevraagd om mijn kleren uit te trekken, al heb ik eens Duca in mijn boxershort gezongen.
En ach: als je alleen dingen doet die je leuk vindt dan kan je tien maanden per jaar thuis blijven. Dus ik zeg alleen nee als het mijn stem kan schaden.”

In januari en februari 2013 toerde Calleja door Europa met het programma uit zijn cd Be my love – A Tribute to Mario Lanza.


Pavarotti, Domingo, Carreras; bijna alle tenoren van die generatie dweepten met Mario Lanza en zijn films. Maar jij was nog niet eens geboren toen hij stierf? Hoe komt iemand van je leeftijd bij hem terecht

”Toen ik jong was speelde ik in een rockgroep. Mijn oom bedacht toen dat ik maar eens naar goede muziek moest luisteren. Ik moest van hem naar alle Lanza-films kijken. Toen is mijn liefde voor de opera begonnen. Wat een fantastische zanger! In zijn eentje bezat hij een charisma van vier, vijf tenoren. Ik heb ook al zijn cd’s. En het kan me niet schelen dat hij zong met microfoon.

“Ik heb niets tegen cross-overs, zeker niet als het goed wordt gedaan. En wat is dat eigenlijk, een cross-over? Voor mij betekent het plezier hebben, goede muziek maken. Ikzelf ben geen Mick Jagger of Robbie Williams, ik ben een operazanger en blijf een operazanger. Maar, als je het doet zoals bijvoorbeeld de drie tenoren het deden, dan vind ik het fantastisch.”

“Waarom moet een operahuis de enige plek zijn waar opera wordt gezongen? Vroeger brachten de mannen in Italië, maar ook op Malta, een serenade door het zingen van een opera. De vrouwen stonden in het open raam, als was het in een operaloge. Op die manier heeft mijn leraar zijn vrouw ontmoet. Waren de operazangers van honderd jaar geleden niet de popzangers van nu? Nou, op Malta zeker!”


foto: Simon Fowler/Decca

Ik vertel hem dat ik de nacht voor ons gesprek heb gedroomd dat ik hem tegenkwam in een lounge van een groot hotel. Hij zat daar met al zijn broers en zussen en vertelde dat hij voortaan ook volksliedjes op zijn recitals gaat zingen.
Zingt hij eigenlijk volksmuziek?

“Onze volksmuziek is niet geschikt om gezongen te worden door een geschoolde tenor. Malta is net als Sardinië: de muziek is er rauw. Italiaanse muziek maakt deel uit onze volkscultuur. We zijn in de Italiaanse traditie geschoold, de canzoni behoren ook tot onze cultuur”

Wat voor talen spreek je thuis? Engels, Italiaans, Maltees?

“Hahaha. Allemaal en dan ook nog eens door elkaar!”

Wat vind je moeilijker? Opera zingen of toeren met een recital?

”Zonder meer toeren. Je pakt je koffers in, je pakt ze uit, komt op en zingt, gaat slapen en pakt je spullen weer. Soms heb je een paar dagen rust tussen de concerten door, maar dan word je vaak geacht interviews te geven, je gezicht in verschillende programma’s te laten zien en soms zelfs iets te zingen. Heel erg vermoeiend allemaal.”

Vandaar dat ik zo lang op mijn interview moest wachten?

”Hahahahahaaa! Daar ga ik niets over zeggen!”

Waarom zing je eigenlijk?

“Waarom zing ik?” Hij neemt even de tijd om na te denken, de vraag is blijkbaar moeilijker dan gedacht. ”Ik zing omdat ik er alle grote emoties in kwijt kan: liefde, verdriet, boosheid… alles!”

Interview in English: JOSEPH CALLEJA. January 2013 interview in English