Het is al de derde keer binnen een korte tijd dat de sonates van Brahms (al of niet compleet) op mijn bureau belanden. Hoewel ik een enorme Brahms liefhebber ben, zijn sonates laten mij meestal koud.
Het ligt, denk ik, aan hun complexiteit en een gesloten vorm dat zich niet makkelijk laat kraken. Wat natuurlijk een enorme uitdaging kan zijn voor een gedurfde interpreet. Ze kwamen nu in een doos met alle pianowerken van Brahms, waardoor ik de kans kreeg om eerst uitgebreid kennis te maken met de pianist.
Ik begon met de Balladen, die zijn mij, naast de Intermezzi, het liefst.
Ik denk niet dat Couteau mij mijn geliefde Gilels kan doen vergeten, maar spannend is zijn interpretatie zeker. Dwingend ook en daar heb ik een zwak voor, ik houd niet van het vrijblijvende.
Couteau speelt Ballade n°1, Op.10:
Hongaarse Dansen speelt hij zoals het moet: vrolijk, dansant, maar met een vleugje deemoed. Onder zijn handen klinken de Händel variaties licht en speels, toch raakt hij de romantiek nergens kwijt. Met zijn spel weet Couteau mij zo te intrigeren dat ik ademloos blijf te luisteren. En met de Variationen über ein eigenes Thema weet hij bij mij de gevoelige snaar te raken.
Terug naar de sonates. De vergelijking met François-Frédéric Guy die ze ook alle drie onlangs had opgenomen en over wie ik niet zo enthousiast was, dringt zich op. Ik kan er kort over zijn: Couteau maakt dat ik als vastgenageld aan mijn stoel blijf luisteren.
Trailer van de uitgave:
Neem alleen de Andante van op.2. Guy was mijn aandacht al na een paar minuten kwijt en bij Couteau wil ik niet dat het ophoudt. Of het aan zijn natuurlijke rubato ligt of dat ik gewoon meer klik met zijn interpretatie heb, dat weet ik niet. Een ding weet ik zeker: deze box ga ik koesteren.
JOHANNES BRAHMS
Complete piano solo works
Geoffroy Couteau
La Dolce Volta LDV 170.5 • 6.51.58’ (6cd’s)
Voor meer pianowerken van Brahms zie ook:
Jonathan Plowright en Johannes Brahms: een match made in heaven
Basia con fuoco 