Hans_Gál

Hans Gál and Mario Castelnuovo-Tedesco: How could we forget them?

Castelnuovo Tedesco en Gal

I regularly hear cellists complain that the repertoire for their instrument is not that large, which is why they (have to) play and/or record more or less the same pieces over and over again. But is this really true?

Well, only if you limit yourself to the more or less well-known composers. And certainly if you still ‘forget’ to look back at the black period in history, when books went up in flames and art, including their creators, was declared ‘entartet’. Fortunately, we still have enough musicians who do everything in their power to ensure that the once forbidden works are not forgotten.

In 2016, Raphael Wallfisch, one of the greatest advocates of the ‘forgotten repertoire’, recorded two previously unknown cello concertos: those by Hans Gál, originally from Austria-Hungary, and the Italian Mario Castelnuovo-Tedesco. Both composers survived the war: Castelnuovo-Tedesco in Hollywood and Gál in Scotland. Both are barely being played, although it is impossible for a serious guitarist to ignore the Italian’s oeuvre.

Castelnuovo Gal

Hans Gál

Things are worse with Hans Gál’s compositions, which are still rare on concert stages. His cello concerto, composed in 1944, is not easy to dissect. Or, in other words: you don’t get it automatically ‘under your skin’. I had to listen to it a few times before I surrendered to it. Gál’s language seems rigid and even though the work is not atonal anywhere, you really have to make an effort. But maybe that’s the way it should be? Because you don’t forget it easily!

https://www.milkenarchive.org/assets/Photos/Composer-Mario-Castelnuovo-Tedesco-814.jpg

Mario Castelnuovo-Tedesco

No greater contrast than with Castelnuovo-Tedesco’s predominantly virtuoso composition! The composer wrote his cello concerto for the great cellist Gregor Piatigorsky, the premiere took place in 1935, Arturo Toscanini conducted the New York Philharmonic. And that was it. Since then, the concerto has been totally forgotten for eighty years. Until Raphael Wallfisch took care of it.

Raphael Wallfisch gives an excellent interpretation of both concertos, with sufficient attention to the various writing styles of the composers. Gál’s concerto sounds almost classicistic in his hands; for Castelnuoco-Tedesco he has enough virtuosity and romance to enthuse the listener.

Hans Gál: Cello concerto in b, op. 67
Mario Castelnuovo-Tedesco: Cello concerto in F
Raphael Wallfisch (cello), Konzerthausorchester Berlin conducted by Nicholas Milton
CPO 555 074-2

Translated with http://www.DeepL.com/Translator

Voice in the Wilderness: music as salvation

Channa Malkin and Izhar Elias in ‘Songs of Love and Exile, a Sephardic Journey’

De altviool als de stem voor de vervolgden deel 2. Schitterende uitvoering, helaas is de titel misleidend

viola 2Dit album is een – soort van – vervolg op een cd met werken van Weinberg, Kattenburg, Vredenburg en Sjostakovitsj dat eind vorig jaar onder dezelfde naam uitkwam en waar ik meer dan enthousiast over was. Dat kwam niet alleen door de keuze van de stukken die ze speelden, veelal primeurs of op zijn minst amper bekend, maar ook door de fenomenale vertolking.

Helaas, deel twee heeft mij een beetje teleurgesteld. Nee, er is nog steeds niets mis met de vertolking, die is nog steeds voorbeeldig, maar de stukken (goed, nog steeds niet echt gangbaar) passen niet goed bij elkaar.

Mendelssohn steekt met zijn zoete romantiek schril af bij de nuchterheid van Hindemith en het bittere groteske van Sjostakovitsj. Het lijkt ook alsof het duo Valdimarsdottir en Worms hier de meeste moeite mee hebben, het boeit niet echt.

Maar met de sonate van Hans Gál nemen ze grandioos revanche: het o zo mooie werkje krijgt hier een topuitvoering, net als Hindemith trouwens. Wat had ik graag meer van dat soort stukken gehoord!

En nog iets: in tegenstelling tot deel één dekt de titel de lading niet, want zo kan alles, ook liefdesverdriet als symbool staan voor vervolging en/of onderdrukking. Met dat soort begrippen moeten we zuinig zijn.


THE VOICE OF THE VIOLA IN TIMES OF OPRESSION
Felix Mendelssohn Bartholdy: Sonata for viola and piano
Hans Gál: Sonata Op.101 for viola and piano
Dmitri Shostakovich: Impromptu for viola and piano
Paul Hindemith: Sonata for viola and piano
Asdis Valdimarsdottir (altviool), Marcel Worms (piano)
ZEF 9663

The voice of the Viola in Times of Opression: de altviool als stem voor de vervolgden

Hans Gál en Mario Castelnuovo-Tedesco: hoe konden we ze vergeten?

Hans Gál en Mario Castelnuovo-Tedesco: hoe konden we ze vergeten?

Castelnuovo Tedesco en Gal

Regelmatig hoor ik de heren en dames cellisten klagen dat het repertoire voor hun instrument niet zo groot is, vandaar dat ze min of meer steeds dezelfde stukken (moeten) spelen en/of opnemen. Maar is het waar?

Wel, als je je alleen tot de min of meer bekende componisten beperkt. En zeker als je nog steeds ‘vergeet’ terug te kijken naar de zwarte periode in de geschiedenis, toen boeken in de vlammen op gingen en kunst, inclusief hun scheppers ‘entartet’ werd verklaard. Gelukkig hebben we nog voldoende musici die er alles aan doen om de ooit verboden werken aan de vergetelheid te onttrekken.

In 2016 heeft Raphael Wallfisch, één van de grootste pleiters van het ‘vergeten repertoire’, twee tot dan toe onbekende celloconcerten opgenomen: die van de van oorsprong Oostenrijk-Hongaarse Hans Gál en de Italiaanse Mario Castelnuovo–Tedesco. Beide componisten hebben de oorlog overleefd: Castelnuovo-Tedesco in Hollywood en Gál in Schotland. Beiden worden amper nog gespeeld, al kan een beetje gitarist niet om het oeuvre van de Italiaan heen.

Castelnuovo Gal

Hans Gál

Met de composities van Hans Gál is het droeviger gesteld, nog steeds kom je ze zelden tegen op de concertpodia. Zijn in 1944 gecomponeerde celloconcert laat zich niet makkelijk ontleden. Of, anders gezegd: je krijgt hem niet vanzelfsprekend ‘under your skin’. Ik moest er een paar keer naar luisteren voordat ik mij aan over gaf. Gáls taal lijkt stug en al is het werk nergens atonaal, je moet er werkelijk moeite voor doen. Maar misschien hoort het ook zo? Want gauw vergeten doe je het niet meer!

 

https://www.milkenarchive.org/assets/Photos/Composer-Mario-Castelnuovo-Tedesco-814.jpg

Mario Castemnuocvo-Tedesco

Geen groter contrast dan met de voornamelijk virtuoze compositie van Castelnuovo-Tedesco! Zijn celloconcerto schreef de componist voor de grote cellist Gregor Piatigorsky, de première vond plaats in 1935, Arturo Toscanini dirigeerde het New York Philharmonic. En dat was het dan. Sindsdien werd het concerto totaal vergeten, tachtig jaar lang. Totdat Raphael Wallfisch zich daarover ontfermde.

Raphael Wallfisch geeft beide concerten een uitstekende vertolking, met voldoende aandacht voor de diverse schrijfstijlen van de componisten. Het concerto van Gál klinkt onder zijn handen bijna classicistisch nuchter, voor Castelnuoco-Tedesco heeft hij voldoende virtuositeit en romantiek in huis om de luisteraar te enthousiasmeren.


Hans Gál: Celloconcert in b, op. 67
Mario Castelnuovo-Tedesco: Celloconcert in F
Raphael Wallfisch (cello), Konzerthausorchester Berlin o.l.v. Nicholas Milton
CPO 555 074-2

Muziek als redding. Voice in the Wilderness

ZIJN LIED ZAL NIET VERSTOMMEN *