Een Berlioz-opname waar je niet zo blij van wordt

berioz chandos

De Rob-Roy ouverture behoort niet tot de bekendste werken van Berlioz. Niet, dat het mij verbaast. De, door de in de tijd beroemde avonturenroman van Walter Scott geïnspireerde orkestsuite heeft weinig om het lijf en het beklijft niet.

Geef mij dan maar de heerlijke Réverie et Caprice! Nog steeds niet iets om over naar huis te schrijven (sorry, ‘Berliozianen’), maar het werk is zonder meer prettig en het luistert lekker weg.

Jammer genoeg klinkt de viool van James Ehnes een beetje scherp, hij intoneert ook niet altijd zuiver. Het is natuurlijk niet eerlijk om hem met Perlman te vergelijken, maar luister maar eens naar de bij ons weinig bekende Constantin Serban-Ioanid! Onder de zeer geïnspireerde leiding van Marc Soustrot (Forlane) laat hij horen hoe het moet.


Harold en Italie is een ander verhaal. Het verkapte altvioolconcert kent veel goede uitvoeringen en de nieuwe opname onder Andrew Davis behoort tot de fatsoenlijke middelmaat. De door hem gekozen tempi zijn zeer langzaam, waardoor de uitvoering, zeker het eerste deel, het aan evenwicht en spanning moet inboeten.

En ook hier kan James Ehnes zijn collega’s Gerard Caussey bij John Elliot Gardiner en zeker Tabea Zimmermann bij Colin Davis niet evenaren. De opname zelf is aan de zachte kant. Een overbodige uitgave, vermits je voor de Rob Roy opteert.


HECTOR BERLIOZ
Intrata di Rob-Roy, Réverie et Caprice, Harold en Italie
James Ehnes (viool, altviool), Melbourne Symphony Orchestra olv Sir Andrew Davis
Chandos CHSA 5155

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s