ARIBERT REIMANN: L’Invisible

Reimann L'Invisible

Het gebeurt nog maar zelden dat ik het jammer vind dat een opera alleen voor de cd, zonder beeld dus, is opgenomen. Meestal kan ik de ‘regisseurs-ideeën‘ missen als kiespijn: ik heb een groot voorstellingsvermogen en zit niet verlegen om toiletpotten, rolstoelen en meer van de, aan de zieke fantasie ontsproten verzinsels. Maar soms is een visueel aspect zeer wenselijk. Zeker als het om een nieuw gecomponeerd werk gaat en naar de foto’s van de voorstelling te oordelen je met een zeer fatsoenlijke en eerlijke weergave van het libretto te maken had.

In oktober 2017 beleefde L’Invisible, de nieuwste opera van Aribert Reimann een zeer goed ontvangen première aan de Deutsche Oper Berlin. Voor zijn nieuwste creatie heeft Reimann drie stukken van Maurice Maeterlinck: ‘L’Intruse’, ‘Intérieur’ en ‘La Mort de Tintagiles’ als uitgangspunt genomen en ze samengevoegd tot een beknopte opera-mini-trilogie.

Trailer van de productie:  

 Het is een buitengewoon fascinerend werk geworden dat in tegenstelling tot zijn eerdere opera’s de melodie niet schuwt en veel meer verwantschap vertoont met een ‘Pelléas et Melisande’ dan zijn eigen, ik noem maar wat, ‘King Lear’ of ‘Medea’.  Alsof hij de atonaliteit niet zo zeer heeft afgeschaft maar gepolijst en van een poëtische glans voorzag.

Het is de dood die als het ‘onzichtbare’ in alle drie de hoofdstukken de hoofdrol opeist. Reimann heeft het stuk opgedragen aan zijn broer, die op 12-jarige leeftijd stierf toen het ziekenhuis waar hij in 1943 verbleef, werd gebombardeerd. De zeer sterke partituur is thrillerachtig, meedogenloos en  meeslepend wat niet in tegenspraak is met de zeer poëtische taal van de muziek. Adembenemend.

De cast is meer dan uitstekend, met Rachel Harnisch voorop in haar veeleisende rollen van Ursula/Marie /Ygraine.

Als Der Onkel/Der Fremde weet Thomas Blondelle mij aan mijn stoel te nagelen en Stephen Bronk is een voortreffelijke Grossvater/Der Alte/Aglovale.

Donald Runnicles houdt de spanning goed vast. Een aanwinst.


 

ARIBERT REINMANN
L’Invisible
Rachel Harnisch, Annika Schlicht, Ronnita Miller, Seth Carico, Stephen Bronk, Thomas Blondelle, Salvador Macedo e.a.
Das Orchester der Deutschen Oper Berlin olv Donald Runnicles en Ido Arad
Oehms OC 973

Advertenties

3 comments

  1. Wat mij aan hedendaagse opera’s vaak irriteert is dat de klemtonen haast dwangmatig anders moeten liggen dan in de spreektaal. Ik bedoel La Donna e mobile is gezongen ongeveer het zelfde als gesrpoken, en niet La-ha-ha doòòòòòna e Mo-hoho-bile, als je begrijpt wat ik bedoel. 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Ik geloof dat je deze opera in het theater moet beleven om een oordeel te kunnen geven. Zo op het eerste gehoor kon het stuk mij niet bekoren wat wel het geval is geweest bij de recente opera’s van Peter Eötvös. Uiteraard zijn deze componisten absoluut niet met elkaar te vergelijken maar ik ga liever nog een keer naar een opera van deze laatste componist dan naar Reiman, maar ja, het is een kwestie van persoonlijk voorkeur.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s